Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Το ελάφι της Ρόδου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ρόδος: «Το πρόβλημα δεν είναι τα ελάφια είναι η ανεξέλεγκτη βόσκηση» – Βολές κατά της Δασικής Υπηρεσίας

Σήμερα λοιπόν θα μάθετε την πραγματική ιστορία του ελαφιού (για τα τελευταία 15 χρόνια) της Ρόδου. Είναι η τελευταία ανάρτηση που κάνω και η τελευταία φορά που ασχολούμαι με το Ελάφι.

Το 1998 ξεκίνησα μαζί με άλλον έναν Θηροφύλακα να δουλεύω στον ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΡΟΔΟΥ. Τότε τα ελάφια δεν ξεπερνούσαν τα 150-250, βλέπαμε ένα ελάφι σε πολύ δυσπρόσιτα μέρη, μια φορά τον μήνα και αν.
Χάρη σε ένα περιστατικό που μου έτυχε λίγους μήνες μετά, να σώσω ένα μικρό ελαφάκι απο αδέσποτα σκυλιά, μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να ασχοληθώ εντατικά με τη διάσωση του είδους. Άρχισα να διαβάζω για αυτό, τότε δεν υπήρχαν και πολλές πληροφορίες. Βρήκα παλιούς δασοφύλακες, κυνηγούς, λαθροκυνηγούς ελαφιών για να μπορέσω να μάθω όσα περισσότερα γίνεται για το ελάφι. Περπάτησα στις κόκκες τους, μπήκα στα γιατάκια τους, έμαθα τους τρόπους που τα σκότωναν και ό,τι άλλο χρειαζόταν σαν πληροφορία.

Ξεκινήσαμε έναν αγώνα προστασίας του ελαφιού, πολύ επικίνδυνο ακόμα και για τη ζωή μας. Ηρθαν οι πρώτες συλλήψεις, κάναμε συνεργασία με την αστυνομία με μια ομάδα που είχε δημιουργηθεί τότε, την Ο.Π.Κ.Ε., με συχνούς ελέγχους μέρα-νύχτα, δεν αφήναμε μεγάλα περιθώρια στους λαθροθήρες να κυνηγήσουν τα ελάφια. Έχουμε σαν θηροφύλακες εμβολιστεί, μαχαιρωθεί, απειληθεί, πυροβοληθεί, έχουμε τραυματιστεί, έχουμε καταδικαστεί, έχουμε πραγματικά ματώσει και ιδρώσει ατέλειωτες ώρες, μέρες, νύχτες, πάνω σε βουνά μέσα σε θάμνους, έχουμε κοιμηθεί εκεί.

Μέχρι το 2004-2005, ο πληθυσμός άρχισε να ανακάμπτει με βοήθεια μόνο από ένα δυο άτομα απο τη δασική υπηρεσία. Όλες οι έρευνες-καταγραφές έγιναν με συμμετοχή της θηροφυλακής και με έξοδα του Κυνηγετικού Συλλόγου Ρόδου. Όλοι οι επιστήμονες που έρχονταν στη Ρόδο για να ερευνήσουν το ελάφι, τους ξεναγούσαμε εμείς παρέχοντάς μας ο Κυνηγετικός Σύλλογος καύσιμα, αυτοκίνητα και ό,τι άλλο χρειαζόμασταν. Υποδείξαμε τον τόπο όπου έγινε το πάρκο Αγίου Σουλά στον καθηγητή κύριο Στάμου. Ακόμα και όταν ήρθε η κυρία Μερτζανίδου πρώτα εμάς συνάντησε και την πήγαμε έξω να δει χνάρια, βιοτόπους και γενικά ελάφια. Ο Μασέτι στη πρώτη του ερευνά για τον πληθυσμό χρησιμοποίησε στοιχεία δικά μας και στη δεύτερη που έγινε με τον κ. Θεοδωρίδη, ο Κυνηγετικός Σύλλογος διέθεσε αυτοκίνητα, προσωπικό, καύσιμα κτλ. Η θηροφυλακή έδειξε τις διαδρομές καταμέτρησης, οι θηροφύλακες κρέμονταν απο τα παράθυρα χειμώνα-καλοκαίρι για δυο χρόνια μέσα στο κρύο και στη βροχή.

Άρχισαν τότε να εμφανίζονται τα πρώτα κρούσματα ατυχημάτων στους δρόμους της Ρόδου με ελάφια. Έπρεπε να μεταφέρουμε τα πεθαμένα ή τα τραυματισμένα. Πάλι η θηροφυλακή και κατ’ επέκταση ο ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΡΟΔΟΥ ανέλαβαν τη μεταφορά των πεθαμένων στο ΧΥΤΑ και των τραυματισμένων στο ελαφοκομείο στο Ροδίνι. Εκει όμως όσα παίρναμε πέθαιναν, γιατί δεν υπήρχαν ούτε κατάλληλες εγκαταστάσεις, ούτε υλικά ιατρικά. Άρχισα να ψάχνω κάτι καλύτερο. Φτιάξαμε έναν χώρο στον Κυνηγετικό Σύλλογο Ρόδου. Βρήκαμε ιδιώτη κτηνίατρο, την ΔΑΝΑΗ ΨΩΜΑ η οποία με δικά της έξοδα, περιθάλπει τα ελάφια. Ακόμα και όταν η κτηνίατρος του Δήμου, ήθελε να κάνει κάποιο μεταπτυχιακό, εγώ πήγα εν αγνοία μου να πιάσω τα ελάφια γιατί δεν ήξερε κανείς άλλος και τότε βάλανε σε τρία ελάφια υπνωτικό, μάλλον ληγμένο και πέθαναν στα χέρια μου. Τότε είπα στην κτηνίατρο να μη βάλει σε άλλο και τα πιάναμε χωρίς αναισθητικό, με κίνδυνο της ζωής μας.

Ο Κυνηγετικός Σύλλογος έφτιαξε πινακίδες για τους δρόμους, αγόραζε τροφές για τα ελάφια στα καμένα του 2008, πάλι με δικά του έξοδα, αυτοκίνητα, καύσιμα, εργατοώρες, εθελοντές κυνηγούς. Ο κυνηγετικός σύλλογος στον πρώτο χρόνο της κρίσης έδωσε καύσιμα στα αυτοκίνητα της δασικής υπηρεσίας για να κινούνται, έδωσε εξοπλισμό στους δασοφύλακες, έφτιαξε πινακίδες για τις καμένες εκτάσεις. Μετά, λοιπόν, τη φωτιά του 2008, ο πληθυσμός του ελαφιού, ειδικά μέσα στα καμένα έκανε έκρηξη, λόγω της βλάστησης έγινε ένας απέραντος ελαφότοπος. Υπολογίζω εκείνη την περίοδο και τα επόμενα χρόνια, τον πληθυσμό σε 1.200-1.500.
Ειναι η χρονιά που άρχισαν να ασχολούνται διάφοροι με τη διάσωση των ελαφιών και καλά κάνουν, το θέμα όμως είναι πως απο τότε άρχισε και εντέχνως το θάψιμο του Κυνηγετικού Συλλόγου Ρόδου και της Θηροφυλακής από τότε ό,τι γράφεται στα ΜΜΕ κρύβουν εντέχνως τη Θηροφυλακή.

Ο καθένας για τους δικούς του λόγους, η δασική υπηρεσία γιατί μας θεωρεί σεκιούριτι των δασών, όπως δηλώνουν σε διάφορα site και φοβούνται μην χάσουν το αντικείμενο και οι διάφορες οργανώσεις ΜΚΟ κτλ είτε γιατί είναι αντικυνηγοί και ντρέπονται να πουν πως το ελάφι το έχουν σώσει οι κυνηγοί της Ρόδου, είτε γιατί κάποιο κονδύλι θα μπορέσουν να πάρουν για να το σώσουν.
Αυτά είναι μια μικρή περίληψη από όσα μπορώ να θυμάμαι τώρα. Το πρόβλημα με τα ελάφια, ειδικά στη Νότια Ρόδο είναι γνωστό. Κάνουν ζημιές σε καλλιέργειες, δημιουργούν τροχαία ατυχήματα κτλ, ο πληθυσμός τώρα υπολογίζεται κατ’ εμένα από 3.500-4.500. Εδώ και μια 5ετία τα προβλήματα είναι υπαρκτά αλλά δεν είναι τα ίδια τα ελάφια που δημιουργούν το πρόβλημα. Το πρόβλημα κατά 60-70% το δημιουργούν οι βοσκοί της Ρόδου. Η δασική υπηρεσία και όλοι οι εμπλεκόμενοι γνωρίζουν, ουδείς όμως κάνει κάτι. Οι βοσκοί λοιπόν, βοσκούν ανεξέλεγκτα σε δημόσιες δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις, δεν μαντρίζουν ποτέ, οπότε εκτοπίζουν τα ελάφια και τα στέλνουν απευθείας στις καλλιέργειες, μη έχοντας κάτι να φάνε, λόγω της υπερβόσκησης.
Να σημειωθεί ότι η Ρόδος έχει ζωοχωριτηκότητα περίπου 60-70 χιλιάδες αιγοπρόβατα και η Ρόδος έχει πάνω από 150 χιλιάδες, πού θα βοσκήσει λοιπόν το ελάφι; Αν υπήρχε ένας έλεγχος στους βοσκούς της Ρόδου το πρόβλημα αυτό κατά 50% θα λυνόταν.

Δεύτερος λόγος που τα ελάφια δημιουργούν τροχαία σε συγκεκριμένα περάσματα, ειδικά στην επαρχιακή οδό Ρόδου Καταβιάς, είναι πάλι οι αυθαιρεσίες των βοσκών. Το πρόβλημα παρατηρείται πιο έντονο γύρω στο Πάσχα και γύρω στο 15αύγουστο. Γιατί; Γιατί οι βοσκοί έχουν φράξει παράνομα όλα, μα όλα, τα φυσικά νερά για να μπορέσουν να πιάσουν τα αιγοπρόβατά τους να τα πουλήσουν, με αποτέλεσμα τα ελάφια να μην έχουν πρόσβαση σε νερό και κατεβαίνουν στις εκβολές των ποταμών στη θάλασσα, περνώντας από την επαρχιακή οδό, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους και τις ζωές των οδηγών. Η δασική υπηρεσία γνωρίζει εδώ και μια 10ετία αλλά δεν κάνει τίποτα για να λύσει τα προβλήματα αυτά.

Το μόνο που κάνουν κάποιοι μαϊντανοί του facebook, είναι να τρέχουν με τις κάμερες σε τραυματισμούς και απελευθερώσεις, να πάρουν κάμποσα like για να δικαιολογήσουν την ανυπαρξία τους. Ουδέποτε η δασική υπηρεσία έχει κάνει κάτι για τα ελάφια, και τα προβλήματα που υπάρχουν, κι όχι μόνο δεν έχει κάνει τίποτα αλλά δημιουργεί και επιπλέον προβλήματα σε όποιον θέλει να βοηθήσει τα ζώα αυτά. Κι επειδή έχω ίδια πείρα, καθώς ήμουν θηροφύλακας για 18 χρόνια, έχω συλλάβει πολλούς λαθροθήρες ελαφιών και αντί να μου παρέχουν βοήθεια, το μόνο που έκαναν είναι να προσπαθούν να σώσουν φίλους τους και γνωστούς, εξαφανίζοντας έγγραφα δικογραφιών και βάπτιζαν τα ελάφια, τράγους.
Έχω κάνει αναφορά στον εισαγγελέα για κάποιες υποθέσεις και κάποιοι από αυτούς τους πολυδιαφημισμένους σωτήρες των ελαφιών, διώκονται για παράβαση καθήκοντος. Τι ειρωνεία…

Επειδή το τελευταίο διάστημα έχουν προκύψει πολλοί ειδικοί ελαφολόγοι στη Ρόδο, βλέπετε το θέμα πουλάει, καλό θα ήταν οι εμπλεκόμενες υπηρεσίες να βάλουν σε τάξη τους ανεξέλεγκτους βοσκούς της Ρόδου και τότε θα δείτε ως δια μαγείας, τα περισσότερα προβλήματα που δημιουργούν τα ελάφια, θα μειωθούν κατά 60-70%.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τα ελάφια, είναι η ανεξέλεγκτη βόσκηση, η παράνομη περίφραξη πηγών, η παράνομη περίφραξη δημοσίων δασικών εκτάσεων, η υπερβόσκηση αυτών και η ανυπαρξία των υπηρεσιών.
Υ.Γ. Θέλω να παρατηρήσετε στο διαδίκτυο τις φωτογραφίες των δασικών που κρατούν τα νεκρά ελάφια ως λάφυρα και καμαρώνουν για να μαζέψουν όσα περισσότερα like. Δεν σέβονται το νεκρό ζώο, αντίθετα το χρησιμοποιούν όπως οι ισλαμιστές τα κεφάλια-τρόπαια των δυτικών. Σε αυτούς λοιπόν έχουμε αποθέσει το μέλλον των ελαφιών μας. Καληνύχτα Κεμάλ…

Με τιμή
Στέργου Εμμανουήλwww.dimokratiki.gr

Το ελάφι της Ρόδου (αφιέρωμα)

Το πλατόνι της Ρόδου, που θεωρείται σύμβολο του νησιού εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στολίζει τα δάση του και αποτελεί μέρος της παράδοσής του, είναι ένα από τα λίγα είδη ελαφιών της Ευρώπης που διασώθηκαν μέχρι σήμερα. Δύο αγάλματα ελαφιών, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό, τοποθετημένα πάνω σε κίονες, βρίσκονται και στολίζουν τις δύο πλευρές της εισόδου του παλιού λιμανιού της πόλης.

Πολλές είναι οι λαϊκές ιστορίες που αναφέρονται στην προέλευση και παρουσία του ελαφιού στο νησί.Πολλοί ισχυρίζονται ότι το πλατόνι ήρθε στο νησί της Ρόδου με την άφιξη των Σταυροφόρων. Η θεωρία μάλιστα αυτή συσχετίζεται και με άλλα ιστορικά χαρακτηριστικά του νησιού. Η Ρόδος αναφέρεται σε αρχαία κείμενα σαν “Οφιούσα”, λέξη που σημαίνει, “η έχουσα πολλά φίδια”. Σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία οι Σταυροφόροι για να προστατέψουν τα στρατόπεδά τους από τα φίδια, εισήγαγαν το ελάφι και το χρησιμοποίησαν σαν φύλακα σε χώρους γύρω από αυτά. Αν και τα ελάφια δεν κυνηγούν για να σκοτώνουν τα φίδια, όπως πιστεύουν πολλοί, εν τούτοις λέγεται ότι τα κέρατα του ελαφιού εκκρίνουν κάποια ουσία (ένα αλκάλιο), η μυρωδιά του οποίου ενοχλεί και εξαναγκάζει τα φίδια να απομακρυνθούν. Κάποια λοιπόν από τα ζώα αυτά, που έφεραν οι Σταυροφόροι, ξέφυγαν από τα στρατόπεδα, κρύφτηκαν στα δάση και δημιούργησαν αργότερα τον υπάρχοντα πληθυσμό.

Μία άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι τα ελάφια εισήχθησαν από τους Ενετούς την περίοδο που είχαν στην κατοχή τους το νησί.
Όμως η Ρόδος αναφέρεται σε αρχαία κείμενα και σαν “Ελαφούσα” που σημαίνει ότι είχε, την εποχή εκείνη πολλά ελάφια, που φυσικά υπήρχαν στο νησί πολύ πριν έρθουν όλοι αυτοί οι κατακτητές.

Αρχαιολογικά ευρήματα ενδεικτικά της ύπαρξης ελαφιών στο Ανατολικό Αιγαίο μας φέρνουν πίσω ίσως και από την έκτη προ Χριστού χιλιετία. Το γεγονός ότι οι δύο παραλλαγές μικρών ελαφιών του γένους Dama (οι οποίες πολλές φορές θεωρούνται από μερικούς συγγραφείς σαν δύο διαφορετικά είδη), που έχουν ως τώρα διασωθεί βρίσκονται στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου (Ρόδος) και στα Δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας (Thermessos National Park, Αττάλεια) το Dama dama και στο Ιράν το Dama mesopotamica, ενισχύουν την θεωρία ότι το ελάφι ξεκόπηκε και παρέμεινε στο νησί της Ρόδου όταν τα νερά της Μεσογείου κατέκλυσαν την περιοχή του Αιγαίου και δημιουργήθηκαν τα νησιά.

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι και τα δύο είδη αντιπροσωπεύουν στοιχεία πανίδας που χαρακτηρίζονται από την υποτροπική κατανομή του τέλους της τεταρτογενούς περιόδου.

Από όσα επίσης μέχρι σήμερα είναι γνωστά από παλαιοντολογικές και αρχαιολογικές ενδείξεις, τα ελάφια αυτά περιορίστηκαν στο τέλος της πλειστοκαίνου και τις αρχές της ολοκαίνου περιόδου, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και την Μέση Ανατολή. Από άποψη κατάταξης, χαρακτηριστικών και συνηθειών το πλατόνι είναι μηρυκαστικό, θηλαστικό της οικογένειας των ελαφιδών. Είναι μετρίου μεγέθους ελάφι. Το μήκος του είναι 1,5 μέτρο περίπου και το ύψος του, μέχρι το πάνω μέρος της πλάτης, φτάνει τα 90 περίπου εκατοστά. Ζυγίζει γύρω στα 100 κιλά αν και υπάρχουν πληροφορίες ότι μερικά ώριμα αρσενικά φτάνουν και τα 150 κιλά. Είναι πολύ όμορφο ζώο. Η ομορφιά του οφείλεται κυρίως στην τέλεια αναλογία του σώματός του αλλά και στον πανέμορφο χρωματισμό του. Επί πλέον τα αρσενικά στολίζονται με τέλεια σε συμμετρία και ομορφιά κέρατα.

Η ακριβής περιγραφή του χρώματος του τριχώματός του είναι πολύ δύσκολη, αφού εμφανίζει αποχρώσεις και παραλλαγές πολύ διαφορετικές, που εξαρτώνται από την ηλικία του ζώου αλλά και τις εποχές του έτους. Στα ώριμα αρσενικά, το καλοκαίρι, όλο σχεδόν το τρίχωμα στο επάνω μέρος του σώματος, στους μηρούς και στην ουρά είναι καστανοκόκκινο, ενώ τα κάτω μέρη του σώματος και τα εσωτερικά μέρη της γάμπας είναι κρεμ προς το άσπρο. Οι τρίχες της ράχης είναι πολύ ανοιχτόχρωμες στις ρίζες, γίνονται καφέ στην μέση και σκούρες, σχεδόν μαύρες, στις κορυφές τους. Την εποχή (και κυρίως στην μέση) του χειμώνα η ράχη του ζώου, ο λαιμός και τα αυτιά του έχουν χρώμα σκούρο γκρι μέχρι γκριζοκάστανο. Το τρίχωμα στα κάτω μέρη και στο εσωτερικό της γάμπας είναι γκρίζο προς το κόκκινο.

Χαρακτηριστικές είναι οι άσπρες βούλες που είναι διάσπαρτες κυρίως στο πάνω μέρος (ράχη, πλάτη και καπούλια) του σώματός τους, που χρησιμεύουν κυρίως για το καμουφλάζ των ζώων. Έχει σχετικά μεγάλα και λεπτά πόδια με μάλλον κοντό κεφάλι, προεξέχοντα λάρυγκα και χοντρό αυχένα (σβέρκο). Τα αρσενικά ξεχωρίζουν από τη μεγάλη λειτουργική ακροποσθία, με την χαρακτηριστικά προεξέχουσα τούφα που καλύπτει τους γεννητικούς αδένες. Τα κέρατα που υπάρχουν μόνο στα αρσενικά είναι στρογγυλά στις ρίζες, ανοίγουν και πλαταίνουν πιο πάνω και καταλήγουν σχηματίζοντας χαρακτηριστικές μύτες. Μετά από μία πορεία κάθετη προς την βάση ανεβαίνουν και λυγίζουν προς τα πίσω. Είναι χαρακτηριστικά και διαφέρουν από τα κέρατα όλων των άλλων ελαφιών, επειδή είναι παλαμοειδή. Σχεδόν πάντα είναι διαφορετικά, ανάλογα με την ηλικία του ζώου, και ως προς την ιδιαιτερότητα και ως προς την συμμετρία τους. Τα κέρατα του πλατονιού, πέφτουν κάθε χρόνο τον Μάιο και ξαναφυτρώνουν σιγά-σιγά και είναι πλήρως ανεπτυγμένα τον Σεπτέμβριο. Για κάθε χρόνο ηλικίας του ελαφιού, προστίθεται στα καινούργια κέρατα και μία (1) μύτη στο πλατύκερο τμήμα.

Τα ώριμα αρσενικά ζουν συχνά μόνα τους ή το πολύ με παρέα 3-4 ζώων. Όσο μεγαλώνουν τους αρέσει περισσότερο η μοναξιά. Τα μικρά αρσενικά μαζί με τα θηλυκά και τα νεογέννητα μένουν ενωμένα σε κοπάδια. Γύρω στον Οκτώβριο εμφανίζονται τα ώριμα αρσενικά στο κοπάδι διώχνοντας τα νεαρά αρσενικά, τα οποία όμως δεν απομακρύνονται σεμεγάλες αποστάσεις αλλά τριγυρνούν γύρω από το κοπάδι των θηλυκών.

Η διέγερση των αρσενικών που ακολουθεί αυτήν την εποχή, που είναι η εποχή των ερώτων, είναι πολύ μεγάλη. Συχνά παλεύουν μεταξύ τους για ώρες, για την κατάκτηση των θηλυκών και την απασχόλησή τους αυτή εκμεταλλεύονται τα μικρά διωχθέντα αρσενικά. Την εποχή αυτή τα αρσενικά γίνονται πολύ απρόσεχτα και μένουν πολλές φορές εκτεθειμένα στους ευτυχώς λίγους, ασυνείδητους λαθροθήρες.
Η εγκυμοσύνη των θηλυκών κρατάει οκτώ μήνες οπότε γεννούν γύρω στον Ιούλιο ένα με δύο μικρά.

Στη Ρόδο το πλατόνι ζει σε αμιγή δάση τραχείας πεύκης, μικτά δάση πεύκης και κυπαρίσσου, με πλούσιο υπόροφο από θάμνους (αειφύλλων πλατυφύλλων), σε θέσεις όπου υπάρχει νερό όλο το χρόνο ή εκεί που υπάρχουν ποτίστρες αιγοπροβάτων. Επίσης ζει και βόσκει σε θαμνοτόπους αειφύλλων πλατυφύλλων (κουμαριές, σχίνα, πουρνάρια, ξυλοκερατιές, κ.λ.π.) Υπολογίζεται από μαρτυρίες κατοίκων και προσωπικές εκτιμήσεις ότι σήμερα στα δάση της Ρόδου υπάρχουν γύρω στα 100-150 ζώα. Υπάρχει επίσης σημαντικός αριθμός ζώων (περί τα 70 άτομα), τα οποία διατηρεί ο Δήμος Ρόδου σε περιφραγμένους χώρους.

# κατεβάστε στον υπολογιστή σας και διαβάστε την παρακάτω ενδιαφέρουσα παρουσίαση που ετοίμασαν οι Ν. Θεοδωρίδης & Κωνσταντινιά Παπαστεργίου, στα πλαίσια του ανοιχτού φόρουμ για το ελάφι της Ρόδου, ου διεξήχθη τον Απρίλιο 2014.