Κυνηγός νόμιζε ότι σκότωσε ελάφι αλλά τον σκότωσε εκείνο!

Τραγικό θάνατο βρήκε ένας κυνηγός στις ΗΠΑ, όταν του επιτέθηκε το ελάφι το οποίο νόμιζε ότι είχε σκοτώσει.

Σύμφωνα με τοπικά μέσα ο 66χρονος Thomas Alexander πυροβόλησε το ζώο με κυνηγετική καραμπίνα, ενώ κυνηγούσε στο Yellville του Αρκάνσας.
Όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος της οργάνωσης για την προστασία άγριας ζωής του Αρκάνσας «Game and Fish» στους δημοσιογράφους, όταν πήγε να ελέγξει αν το ζώο είχε πεθάνει, εκείνο σηκώθηκε και του επιτέθηκε, προκαλώντας του σοβαρά τραύματα.

«Δουλεύω στην οργάνωση 20 χρόνια και είναι ένα από τα πιο περίεργα πράγματα που έχουν συμβεί. Δεν ξέρω πόση ώρα το άφησε εκεί, αλλά πήγε να ελέγξει για να βεβαιωθεί ότι ήταν νεκρό –και προφανώς δεν ήταν», δήλωσε και πρόσθεσε: «Σηκώθηκε και είχε σοβαρά τραύματα στο σώμα του».
Σύμφωνα με το CNNi, ο κυνηγός είχε τις αισθήσεις του και μιλούσε όταν τον βρήκε ο ανιψιός του και κατάφερε να καλέσει τη γυναίκα του.
Τελικά ο 66χρονος την τελευταία του πνοή αργότερα στο νοσοκομείο, ενώ δεν είναι σαφές αν η αιτία θανάτου του ήταν τα τραύματα που του προκάλεσε το ελάφι.

ΠΗΓΗ www.newsbeast.gr

Τρόμος στις ΗΠΑ: Η ασθένεια «Zombie Deer» μπορεί να απειλήσει τον άνθρωπο

Κάθε άλλο παρά καθησυχαστικοί εμφανίζονται οι επιστήμονες αναφορικά με την εξέλιξη της ασθένειας που μετατρέπει σε... ζόμπι τα ελάφια σε περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ασθένεια εξαπλώνεται ταχύτατα και οι επιστήμονες δεν είναι σε θέση να αποκλείσουν το ενδεχόμενο μετάδοσης στον άνθρωπο, καθώς δεν διαθέτουν αρκετά στοιχεία για την προέλευση και τις «δεξιότητές» της.

Η ασθένεια προσβάλει το μυικό και νευρικό σύστημα των ελαφιών και σε σύντομο χρονικό διάστημα το «νεκρώνει». Ως συνέπεια της ασθένειας, το ελάφι παρουσιάζει μία περίεργη όψη «ζωντανού νεκρού» και για τον λόγο αυτό αποκαλούνται «ζόμπι», σε μία υπερβολική απόδοση όσων συμβαίνουν.

Το πρόβλημα έχει λάβει μεγάλη έκταση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Κρούσματα της ασθένειας Zombie Deer έχουν εμφανιστεί σε τουλάχιστον 26 πολιτείες των ΗΠΑ, καθώς και στον Καναδά.

Το Αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών όχι μόνο δεν αποκλείει το ενδεχόμενο μετάδοσης στον άνθρωπο, αλλά εκτιμά ότι μελλοντικά, ίσως υπάρξει κίνδυνος και για τον ανθρώπινο πληθυσμό. Μάλιστα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να έχει ήδη μεταδοθεί η ασθένεια στον άνθρωπο, αλλά να μην έχει γίνει γνωστό στις αρχές.

«Στην περίπτωση αυτή δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε την ίδια συνταγή με εκείνη των τρελών αγελάδων, καθώς βλέπουμε ότι η ασθένεια επηρειάζει περισσότερο τους μυς. Γι' αυτό πρέπει να προσέχουμε το κρέας που τρώμε. Το ψήσιμο δεν του κάνει τίποτα», δήλωσε ο διευθυντής του Αμερικανικού Κέντρου Ελέγχου Ασθενειών, Dr Michael Osterholm.

ΠΗΓΗhttps://www.e-daily.gr 

Κυνηγοί διασώζουν ένα ελάφι από παγωμένη λίμνη, το ζεσταίνουν και το ταΐζουν

Μία ομάδα κυνηγών παρέδωσαν μαθήματα αλτρουισμού και συνεργασίας όταν αντιλήφθηκαν ότι ένα ελάφι είχε παγιδευτεί στην κοίτη ενός παγωμένου ποταμού, με ορατό τον κίνδυνο να παγώσει μέχρι θανάτου. Το ζώο παρά τις επίμονες προσπάθειές του δεν μπορούσε να βγει από το παγωμένο νερό.

Οι Ρώσοι κυνηγοί αποφάσισαν να δώσουν τέλος στην περιπέτειά του. Έτσι, αφού έδεσαν ένα σκοινί από τα κέρατά του, στη συνέχεια άρχισαν να το ρυμουλκούν με το αυτοκίνητό τους, καταφέρνοντας να το βγάλουν από το παγωμένο νερό πριν να είναι αργά.

Το ελάφι ωστόσο είχε ακινητοποιηθεί από τις χαμηλές θερμοκρασίες και κινδύνευε να πεθάνει από το σοκ. Τότε οι άνδρες άρχισαν να του κάνουν εντριβές με τα χέρια του για να ζεσταθεί, ενώ παράλληλα άναψαν και μία φωτιά για να ανακτήσει την κανονική του θερμοκρασία.

Και σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, το τοποθέτησαν σε έλκηθρο και το μετέφεραν στο κοντινότερο οικισμό, όπου το τάισαν και το βοήθησαν να ανακτήσει πλήρως τις δυνάμεις του, απελευθερώνοντάς το τελικά πίσω στην παγωμένη στέπα της Σιβηρίας.

Ρόδος: Αυξήθηκε εντυπωσιακά ο αριθμός των ελαφιών στο νησί

Ενώ πράγματι 

τις περασμένες δεκαετίες ο αριθμός των ελαφιών είχε μειωθεί δραματικά (υπολογίζεται τότε ότι ήταν λιγότερα από 100), τα πράγματα έχουν αντιστραφεί.

Εδώ και δέκα χρόνια υπάρχει εντυπωσιακή αύξηση και ήδη, ανέρχονται σε αρκετές χιλιάδες. Για την καταγραφή τους μάλιστα, αναμένεται μέσα στις επόμενες μέρες να πραγματοποιηθεί σύσκεψη στο υπουργείο Περιβάλλοντος, στη διάρκεια της οποίας θα συζητηθούν και ζητήματα που αφορούν τα προβλήματα που δημιουργούνται στον πρωτογενή τομέα από τον υπερπληθυσμό των ελαφιών.

Όπως έγινε γνωστό στη σύσκεψη θα κληθούν μεταξύ άλλων να πάρουν μέρος η Αποκεντρωμένη διοίκηση Αιγαίου, ο δήμος Ρόδου, η περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, η διεύθυνση δασών, και σε αυτήν θα προεδρεύσει ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σωκράτης Φάμελλος.

Σημειώνεται ότι ο κ. Φάμελλος με αφορμή την επίσκεψή του στη Ρόδο, στο πλαίσιο του αναπτυξιακού συνεδρίου της περιφέρειας που έγινε τον περασμένο μήνα ενημερώθηκε σε πρώτη φάση για το θέμα και γνωρίζει αρκετά γύρω από το τι συμβαίνει στο νησί.

Στη σύσκεψη θα συζητηθεί και η πρόταση εκπόνησης μελέτης για την καταγραφή του πληθυσμού των ελαφιών στο νησί, καθώς κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πόσα είναι σήμερα τα ελάφια.

Βέβαια κατά το παρελθόν, εκδηλώθηκε ενδιαφέρον προς την περιφέρεια για τη σύνταξη τέτοιας μελέτης από πανεπιστημιακό ίδρυμα, όμως το διάστημα των τριών ετών που θα διαρκέσει λειτουργεί αποτρεπτικά καθώς μετά τα τρία χρόνια και πάλι τα νούμερα θα είναι άκαιρα, αφού ο πληθυσμός θα έχει αυξηθεί ακόμα περισσότερο.

Παράλληλα τα 300.000 ευρώ που είναι και το κόστος της μελέτης είναι ποσό υπέρογκο που η περιφέρεια δεν μπορεί να καλύψει μόνη της, γι’ αυτό και αν τελικά συνταχθεί μελέτη θα πρέπει να μοιραστεί τη δαπάνη και με άλλους φορείς, στην περίπτωση που το υπουργείο δεν μπορεί να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

Πάντως το κυριότερο θα είναι αν τελικά εκπονηθεί κάποια μελέτη, να προταθούν και συγκεκριμένες λύσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος του υπερπληθυσμού στο νησί. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι μεγαλύτερος αριθμός ελαφιών εντοπίζεται στους πρώην δήμους Ατταβύρου, Καμείρου και ειδικά της Νότιας Ρόδου, με τις υπηρεσίες να κάνουν λόγο για πληθυσμό περίπου 2000 ελαφιών αλλά οι εκτιμήσεις των κατοίκων είναι ότι ο πληθυσμός σήμερα πλησιάζει τα 15.000 ελάφια.

Σύμφωνα με τους ίδιους, κατεβαίνουν στα πεδινά, και ειδικά στα χωράφια με τα σπαρτά, και τις κηπευτικές καλλιέργειες, και μάλιστα παρατηρούνται κοπάδια των 50-60 ζώων.

Όσοι μπορούσαν να φτιάξουν περιφράξεις στο πλαίσιο των σχεδίων βελτίωσης το έκαναν και έσωσαν τις καλλιέργειές τους όμως οι περισσότεροι, δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα καθώς έχουν και πολλά αγροτικά τεμάχια και μεγάλα.

Το φαινόμενο όμως έχει και την τραγική του όψη καθώς, εκτός από το ότι πολλά ελάφια παγιδεύονται στις συρμάτινες περιφράξεις, σημειώνονται πολλά τροχαία ατυχήματα, που προκαλούνται από τα ελάφια, τα οποία «ξεφυτρώνουν» καταμεσής του δρόμου κατά τη διάρκεια αναζήτησης τροφής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και τα ίδια να χάνουν τη ζωή τους αλλά και να προξενούν ζημιές στα αυτοκίνητα, βάζοντας σε κίνδυνο και ανθρώπινες ζωές…

Αξίζει να σημειωθεί ότι για να δοθούν αποζημιώσεις θα πρέπει να χαρακτηριστεί το ελάφι άγριο ζώο, κάτι το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει. Οι πληθυσμοί των ελαφιών δεκαετίες πριν ήταν μικροί και προστατεύονταν. Όμως, σήμερα αυξήθηκαν ανεξέλεγκτα με αποτέλεσμα να προκαλούν ζημιές, αφού είναι αδύνατο να βρουν επαρκή τροφή.

Σημειώνεται ότι οι κάτοικοι στα χωριά της νότιας Ρόδου όχι μόνο τα βλέπουν στα χωράφια τους αλλά και μέσα στις αυλές των σπιτιών, καθώς έχουν συνηθίσει την ανθρώπινη παρουσία και δε φοβούνται.

Το ελάφι της Ρόδου

Πολλές είναι οι λαϊκές ιστορίες που αναφέρονται στην προέλευση και παρουσία του ελαφιού στο νησί. Πολλοί ισχυρίζονται ότι το πλατόνι ήρθε στο νησί της Ρόδου με την άφιξη των Σταυροφόρων. Η θεωρία μάλιστα αυτή συσχετίζεται και με άλλα ιστορικά χαρακτηριστικά του νησιού.

Η Ρόδος αναφέρεται σε αρχαία κείμενα σαν «Οφιούσα», λέξη που σημαίνει, «η έχουσα πολλά φίδια». Σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία οι Σταυροφόροι για να προστατέψουν τα στρατόπεδά τους από τα φίδια, εισήγαγαν το ελάφι και το χρησιμοποίησαν σαν φύλακα σε χώρους γύρω από αυτά.

Μία άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι τα ελάφια εισήχθησαν από τους Ενετούς την περίοδο που είχαν στην κατοχή τους το νησί.

Όμως η Ρόδος αναφέρεται σε αρχαία κείμενα και σαν «Ελαφούσα» που σημαίνει ότι είχε, την εποχή εκείνη πολλά ελάφια, που φυσικά υπήρχαν στο νησί πολύ πριν έρθουν όλοι αυτοί οι κατακτητές. Αρχαιολογικά ευρήματα ενδεικτικά της ύπαρξης ελαφιών στο Ανατολικό Αιγαίο μας φέρνουν πίσω ίσως και από την 6η προ Χριστού χιλιετία, όπως αναφέρουν σε μελέτη τους οι δασολόγοι Νίκος Θεοδωρίδης και Κωνσταντίνα Παπαστεργίου.

Το γεγονός ότι οι δύο παραλλαγές μικρών ελαφιών του γένους Dama (οι οποίες πολλές φορές θεωρούνται από μερικούς συγγραφείς σαν δύο διαφορετικά είδη), που έχουν ως τώρα διασωθεί βρίσκονται στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου (Ρόδος) και στα Δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας (Thermessos National Park, Αττάλεια) το Dama dama και στο Ιράν το Dama mesopotamica, ενισχύουν τη θεωρία ότι το ελάφι ξεκόπηκε και παρέμεινε στο νησί της Ρόδου όταν τα νερά της Μεσογείου κατέκλυσαν την περιοχή του Αιγαίου και δημιουργήθηκαν τα νησιά.

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι και τα δύο είδη αντιπροσωπεύουν στοιχεία πανίδας που χαρακτηρίζονται από την υποτροπική κατανομή του τέλους της τεταρτογενούς περιόδου.

Από όσα επίσης μέχρι σήμερα είναι γνωστά από παλαιοντολογικές και αρχαιολογικές ενδείξεις, τα ελάφια αυτά περιορίστηκαν στο τέλος της πλειστοκαίνου και τις αρχές της ολοκαίνου περιόδου, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και την Μέση Ανατολή. Από άποψη κατάταξης, χαρακτηριστικών και συνηθειών το πλατόνι είναι μηρυκαστικό, θηλαστικό της οικογένειας των ελαφιδών. Είναι μετρίου μεγέθους ελάφι.

Το μήκος του είναι 1,5 μέτρο περίπου και το ύψος του, μέχρι το πάνω μέρος της πλάτης, φτάνει τα 90 περίπου εκατοστά. Ζυγίζει γύρω στα 100 κιλά αν και υπάρχουν πληροφορίες ότι μερικά ώριμα αρσενικά φτάνουν και τα 150 κιλά.

Είναι πολύ όμορφο ζώο. Η ομορφιά του οφείλεται κυρίως στην τέλεια αναλογία του σώματός του αλλά και στον πανέμορφο χρωματισμό του. Επί πλέον τα αρσενικά στολίζονται με τέλεια σε συμμετρία και ομορφιά, κέρατα.

Η ακριβής περιγραφή του χρώματος του τριχώματός του είναι πολύ δύσκολη, αφού εμφανίζει αποχρώσεις και παραλλαγές πολύ διαφορετικές, που εξαρτώνται από την ηλικία του ζώου αλλά και τις εποχές του έτους. Στα ώριμα αρσενικά, το καλοκαίρι, όλο σχεδόν το τρίχωμα στο επάνω μέρος του σώματος, στους μηρούς και στην ουρά είναι καστανοκόκκινο, ενώ τα κάτω μέρη του σώματος και τα εσωτερικά μέρη της γάμπας είναι κρεμ προς το άσπρο.

Οι τρίχες της ράχης είναι πολύ ανοιχτόχρωμες στις ρίζες, γίνονται καφέ στη μέση και σκούρες, σχεδόν μαύρες, στις κορυφές τους. Την εποχή (και κυρίως στην μέση) του χειμώνα η ράχη του ζώου, ο λαιμός και τα αυτιά του έχουν χρώμα σκούρο γκρι μέχρι γκριζοκάστανο. Το τρίχωμα στα κάτω μέρη και στο εσωτερικό της γάμπας είναι γκρίζο προς το κόκκινο.

Χαρακτηριστικές είναι οι άσπρες βούλες που είναι διάσπαρτες κυρίως στο πάνω μέρος (ράχη, πλάτη και καπούλια) του σώματός τους, που χρησιμεύουν κυρίως για το καμουφλάζ των ζώων. Έχει σχετικά μεγάλα και λεπτά πόδια με μάλλον κοντό κεφάλι, προεξέχοντα λάρυγγα και χοντρό αυχένα (σβέρκο). Τα αρσενικά ξεχωρίζουν από τη μεγάλη λειτουργική ακροποσθία, με τη χαρακτηριστικά προεξέχουσα τούφα που καλύπτει τους γεννητικούς αδένες.

Τα κέρατα που υπάρχουν μόνο στα αρσενικά είναι στρογγυλά στις ρίζες, ανοίγουν και πλαταίνουν πιο πάνω και καταλήγουν σχηματίζοντας χαρακτηριστικές μύτες. Μετά από μία πορεία κάθετη προς τη βάση ανεβαίνουν και λυγίζουν προς τα πίσω. Είναι χαρακτηριστικά και διαφέρουν από τα κέρατα όλων των άλλων ελαφιών, επειδή είναι παλαμοειδή. Σχεδόν πάντα είναι διαφορετικά, ανάλογα με την ηλικία του ζώου, και ως προς την ιδιαιτερότητα και ως προς την συμμετρία τους.

Τα κέρατα του πλατονιού, πέφτουν κάθε χρόνο τον Μάιο και ξαναφυτρώνουν σιγά-σιγά και είναι πλήρως ανεπτυγμένα τον Σεπτέμβριο. Για κάθε χρόνο ηλικίας του ελαφιού, προστίθεται στα καινούργια κέρατα και μία (1) μύτη στο πλατύκερο τμήμα.

Τα ώριμα αρσενικά ζουν συχνά μόνα τους ή το πολύ με παρέα 3-4 ζώων. Όσο μεγαλώνουν τους αρέσει περισσότερο η μοναξιά. Τα μικρά αρσενικά μαζί με τα θηλυκά και τα νεογέννητα μένουν ενωμένα σε κοπάδια. Γύρω στον Οκτώβριο εμφανίζονται τα ώριμα αρσενικά στο κοπάδι διώχνοντας τα νεαρά αρσενικά, τα οποία όμως δεν απομακρύνονται σε μεγάλες αποστάσεις αλλά τριγυρνούν γύρω από το κοπάδι των θηλυκών.

Η διέγερση των αρσενικών που ακολουθεί αυτήν την εποχή, που είναι η εποχή των ερώτων, είναι πολύ μεγάλη. Συχνά παλεύουν μεταξύ τους για ώρες, για την κατάκτηση των θηλυκών και την απασχόλησή τους αυτή εκμεταλλεύονται τα μικρά διωχθέντα αρσενικά.

Την εποχή αυτή τα αρσενικά γίνονται πολύ απρόσεχτα και μένουν πολλές φορές εκτεθειμένα στους ευτυχώς λίγους, ασυνείδητους λαθροθήρες.

Η εγκυμοσύνη των θηλυκών κρατάει οκτώ μήνες οπότε γεννούν γύρω στον Ιούλιο ένα με δύο μικρά.

Στη Ρόδο το πλατόνι ζει σε αμιγή δάση τραχείας πεύκης, μικτά δάση πεύκης και κυπαρίσσου, με πλούσιο υπότροφο από θάμνους (αείφυλλων πλατύφυλλων), σε θέσεις όπου υπάρχει νερό όλο το χρόνο ή εκεί που υπάρχουν ποτίστρες αιγοπροβάτων. Επίσης ζει και βόσκει σε θαμνοτόπους αείφυλλων πλατύφυλλων (κουμαριές, σχίνα, πουρνάρια, ξυλοκερατιές, κ.λ.π.)

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

WWF: Στα πρόθυρα εξαφάνισης το κόκκινο ελάφι στην Ελλάδα

«Στα πρόθυρα της εξαφάνισης βρίσκεται το κόκκινο ελάφι στην Ελλάδα, αφού εάν εξαιρεθεί ο πληθυσμός της Πάρνηθας, που φαίνεται υγιής, αυτός της Ροδόπης, που αποτελεί και τον μόνο φυσικό, πιθανώς να μην είναι βιώσιμος βραχυπρόθεσμα, όπως και εκείνος που εισήχθη στην Ήπειρο" τονίζει, σε συνέντευξή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η επιστημονική υπεύθυνη του WWF Ελλάς, Παναγιώτα Μαραγκού.

Πάντως, όπως λέει η κ. Μαραγκού, «τόσο για τον οριακό φυσικό πληθυσμό της Ροδόπης, όσο και για τον εισαχθέντα της Ηπείρου, δεν πραγματοποιείται παρακολούθηση και άρα δεν υπάρχει και επικαιροποιημένη γνώση για το πού βρίσκεται ο πληθυσμός". Μάλιστα, πρόσθεσε, "ο πληθυσμός που είχε εισαχθεί στην Ελεγχόμενη Κυνηγετική Περιοχή Κόζιακα Τρικάλων δεν υφίσταται πλέον». 

Στον αντίποδα, σύμφωνα με την κ. Μαραγκού, ο πληθυσμός της Πάρνηθας είναι ο μόνος στην Ελλάδα που έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο της εξαφάνισης και «με την εφαρμογή κατάλληλων διαχειριστικών μέτρων, μπορεί να επιβιώσει».

Σύμφωνα με την κ. Μαραγκού, η σημαντικότερη απειλή για όλους τους πληθυσμούς ελαφιού είναι το παράνομο κυνήγι και δευτερευόντως η υποβάθμιση του ενδιαιτήματος και η όχληση, εξαιτίας ανθρώπινων δραστηριοτήτων. "Παράνομο κυνήγι εντοπίζεται και στην Πάρνηθα και βέβαια και στη Ροδόπη, όπου συχνά αναφέρονται στον Tύπο περιστατικά λαθροθηρίας ακόμη και από Βούλγαρους κυνηγούς" σημειώνει χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενη στο καθεστώς προστασίας του ελαφιού στην Ελλάδα, η επιστημονική υπεύθυνη του WWF Ελλάς τονίζει ότι αφορά στην απαγόρευση του κυνηγιού του, σύμφωνα με το Δασικό Κώδικα. Όπως εξηγεί, το μεγαλύτερο τμήμα των πληθυσμών του ελαφιού στη Ροδόπη και στην Πάρνηθα βρίσκεται μέσα σε περιοχές του δικτύου Natura 2000 ή σε ΚΑΖ (Καταφύγια Άγριας Ζωής), ενώ "η Πάρνηθα είναι επίσης εθνικός δρυμός". Κατά την ίδια, ένα μέτρο, όχι επαρκές από μόνο του, είναι η διατήρηση μικρών πληθυσμών σε κρατικά εκτροφεία.

«Το κόκκινο ελάφι περιλαμβάνεται επίσης στο παράρτημα III της Σύμβασης της Βέρνης, σύμφωνα με την οποία, ως μέλος της οικογένειας Cervidae, υπόκειται σε δράσεις προστασίας και εφαρμογής ειδικών διαχειριστικών πρακτικών. Στο Κόκκινο βιβλίο των Απειλούμενων ζώων της Ελλάδας κατατάσσεται ως Κρισίμως Κινδυνεύον (CR)» επισημαίνει η κ. Μαραγκού.

Πάντως, στον Κόκκινο Κατάλογο των Απειλούμενων Ειδών της IUCN, το κόκκινο ελάφι κατατάσσεται ως είδος μειωμένου ενδιαφέροντος (LC). Δυστυχώς, όπως διευκρινίζει η κ. Μαραγκού, επειδή το ελάφι είναι κοινό στην Ευρώπη δεν θεωρείται είδος κοινοτικής σημασίας και άρα δεν περιλαμβάνεται στα σχετικά παραρτήματα της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ. «Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην συμπεριλαμβάνεται στις δράσεις παρακολούθησης που οργανώνονται υποχρεωτικά για τα είδη αυτά», υπογράμμισε.

Γεωγραφική εξάπλωση και κατάσταση

Σήμερα, στα δάση της Ροδόπης ζει ένας φυσικός πληθυσμός ελαφιού, 20-30 ατόμων, ενώ όσον αφορά στον πληθυσμό της Πάρνηθας, αν και για πολλά χρόνια θεωρείτο ότι προήλθε από άτομα που εισήχθησαν κατά τον περασμένο αιώνα, πρόσφατα βρέθηκε ότι υπάρχουν δύο πιθανοί υποπληθυσμοί ελαφιών.

«Ένας πολυπληθής πληθυσμός που δεν έχει εντοπιστεί ξανά στην Ευρώπη και αποτελεί απομεινάρι του αυτόχθονου ελληνικού πληθυσμού και ένας άλλος, μικρότερος πληθυσμός, που αποτελείται από άτομα που εισήχθησαν στο παρελθόν από τη Δανία, την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία, τα οποία όμως δεν έχουν αναμειχθεί πλήρως με τα ενδημικά άτομα, πιθανώς λόγω διαφορετικής αναπαραγωγικής συμπεριφοράς ή ικανότητας μετακίνησης», επισημαίνει η κ. Μαραγκού.

Τα παραπάνω προκύπτουν από τα αποτελέσματα της μελέτης του Επίκουρου Καθηγητή ΑΠΘ (Τμήμα Βιολογίας), Α. Τριανταφυλλίδη, το 2013, η οποία χρηματοδοτήθηκε από τον Φορέα Διαχείρισης, στην Πάρνηθα. "Ο πληθυσμός αυτός παρουσιάζει σε κάποιο βαθμό χαρακτηριστικά 'εξημέρωσης' και υπέστη σοβαρή θνησιμότητα, όπως και σοβαρή καταστροφή του ενδιαιτήματός του κατά την πυρκαγιά του 2007" τονίζει η κ. Μαραγκού.

Ειδικότερα για την Πάρνηθα, η κ. Μαραγκού επισημαίνει ότι το WWF Ελλάς εφάρμοσε και έλεγξε διαφορετικές μεθόδους παρακολούθησης των ελαφιών στην περιοχή και για τα έτη 2008-2009, εκτίμησε τον πληθυσμό σε περίπου 600 άτομα. Στη συνέχεια, σύμφωνα με την επιστημονική υπεύθυνη του WWF Ελλάς, την παρακολούθηση ανέλαβε ο Φορέας Διαχείρισης Πάρνηθας ακολουθώντας την ίδια μέθοδο. Έτσι υπάρχει πλέον μια καλή χρονοσειρά δεδομένων που «μας επιτρέπει να δούμε την εξέλιξη του πληθυσμού και να εντοπίζουμε έγκαιρα τυχόν ανησυχητικές τάσεις. Η καταγραφή περιλαμβάνει ένα δίκτυο 32 εαρινών/φθινοπωρινών εποπτικών θέσεων και 12 θερινών εποπτικών θέσεων (τα ελάφια μετακινούνται εποχιακά). Σύμφωνα με τα δεδομένα του Φορέα Διαχείρισης, ο ελάχιστος μέσος όρος αριθμού ελαφιών είναι 722 άτομα». 

Αναφερόμενη στις ανησυχίες που είχαν εκφραστεί στο παρελθόν για την πιθανή πίεση που ασκούσαν τα ελάφια στο δασικό σύστημα της Πάρνηθας, με το σκεπτικό ότι επρόκειτο για ένα απομονωμένο πληθυσμό που δεν είχε δυνατότητες μετακίνησης εκτός του ορεινού όγκου, η κ. Μαραγκού σημειώνει ότι «η μέγιστη οικολογικά ανεκτή πυκνότητα (σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου Πατρών το 2014) υπολογίστηκε σε 638-784 άτομα, συνεπώς δεν υπάρχει (τώρα) κίνδυνος οικολογικής υποβάθμισης του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας από τα ελάφια».

Η εμφάνιση λύκων και οι αγέλες αδέσποτων σκύλων δημιουργούν πιο υγιές και φυσικό οικοσύστημα στην Πάρνηθα. 

Πάντως, κατά την ίδια, ο πληθυσμός των ελαφιών έχει μειωθεί σε σχέση με προηγούμενα χρόνια (πχ το 2013), γεγονός που οφείλεται πιθανώς στην εμφάνιση λύκων και στις αγέλες άγριων αδέσποτων σκύλων.

«Έχει δημιουργηθεί δηλαδή ένα πιο υγιές και φυσικό οικοσύστημα όπου φυσικοί θηρευτές ελέγχουν τον πληθυσμό των φυτοφάγων ζώων. Επιπλέον τα ελάφια χρησιμοποιούν πλέον και χαμηλότερες περιοχές και είναι πιθανό να έχουν βρει δρόμο προς τον Κιθαιρώνα, δίνοντας μια διέξοδο στον πληθυσμό της Πάρνηθας»,  τονίζει.

Αναπάντητο το ερώτημα γιατί δεν αναπαράγονται τα ελάφια της Ροδόπης

Σε ό,τι αφορά την περιοχή της Ροδόπης, η κ. Μαραγκού επισημαίνει ότι «δυστυχώς δεν υπάρχουν δημοσιευμένα δεδομένα για την κατανομή και την κατάσταση του ελαφιού στην περιοχή. Αναφέρεται η παρουσία του συνήθως στην οροσειρά της Ροδόπης χωρίς καμία επιπλέον πληροφορία. Ακόμα και η μόνη πρόσφατη δημοσιευμένη αναφορά στο πληθυσμιακό μέγεθος του είδους στην οροσειρά της Ροδόπης (20-30 άτομα) δεν διασαφηνίζεται η προέλευσή της και ούτε η μεθοδολογία στην οποία στηρίζονται τα σχετικά νούμερα».

Σε επικοινωνία του ΑΠΕ-ΜΠΕ με τον Φορέα Διαχείρισης Όρους Ροδόπης, η βιολόγος Ελπίδα Γρηγοριάδου ανέφερε: «Στην οροσειρά Ροδόπης έχουμε περί τα 20-30 κόκκινα ελάφια. Πρόκειται για διασυνοριακό πληθυσμό, που είναι και ο μοναδικός φυσικός σε όλη τη χώρα, που μοιραζόμαστε εμείς και οι Βούλγαροι. Το ερώτημα ζωής που ακόμη δεν έχουμε απαντήσει είναι γιατί δεν αναπαράγονται». 

Πάντως, η ίδια επισήμανε ότι η έλλειψη κοινής διασυνοριακής περιβαλλοντικής πολιτικής στην περιοχή, μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας λειτουργεί ανασταλτικά για την προστασία του είδους, αφού, όπως είπε χαρακτηριστικά, "σε εμάς το κυνήγι απαγορεύεται εντελώς, όμως επί βουλγαρικού εδάφους επιτρέπεται". Μεταξύ άλλων, η ίδια σημείωσε ότι είναι πολύ θετικό που τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί σημαντικά οι ρυθμός παρακολούθησης από τους κατά τόπους φορείς διαχείρισης.

Το κόκκινο ελάφι

Το κόκκινο ελάφι (Cervus elaphus) είναι το μεγαλύτερο φυτοφάγο ζώο της Ελλάδας και ένα από τα πιο αγαπητά μας είδη στα ελληνικά δάση. Ως αναπόσπαστο στοιχείο της ελληνικής φύσης μπορεί να παίξει ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση και την εξέλιξη των οικοσυστημάτων, ειδικά στις μέρες μας, όπου η ελεύθερη κτηνοτροφία σταδιακά εγκαταλείπεται.

Ήδη, από τα προϊστορικά χρόνια, το κόκκινο ελάφι αφήνει ανελλιπώς τα ίχνη του στον ελλαδικό χώρο. Ως φυσικός βοσκητής, έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο στη βάση της τροφικής πυραμίδας. Μεγάλα αρπακτικά και γύπες -που σήμερα απειλούνται επίσης με εξαφάνιση- θα μπορούσαν να στηρίζουν την επιβίωσή τους στην ύπαρξη των ελαφιών.

Η ζωή που απειλείται

Κατά το WWF Ελλάς, το κόκκινο ελάφι ζούσε κάποτε σε ολόκληρη σχεδόν την ηπειρωτική Ελλάδα. Μέσα σε λίγες δεκαετίες όμως, οι πληθυσμοί του συρρικνώθηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε το είδος να θεωρείται πλέον «Κρισίμως κινδυνεύον», σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας (Αθήνα, 2009).

Τέλη του 20ου αιώνα, τα ελάφια είχαν περιοριστεί στη χερσόνησο της Σιθωνίας, στην ορεινή περιοχή της Ροδόπης και στην Πάρνηθα. Σήμερα, ο πληθυσμός της Σιθωνίας έχει εξαφανιστεί. Ο προστατευμένος πληθυσμός της Πάρνηθας είναι ο πιο ακμαίος της χώρας. Μικρός πληθυσμός βρίσκεται στη Ροδόπη, κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία, ενώ ίσως επιβιώνουν ακόμη και λίγα ζώα στους Ραφταναίους στα Πράμαντα της Ηπείρου, από προηγούμενο εμπλουτισμό. Τέλος, μικροί αριθμοί φυλάσσονται σε εκτροφεία.

Η ζωή που προστατεύουμε

Για τη διατήρηση του υφιστάμενου πληθυσμού αλλά και την εξάπλωσή του είδους σε νέους βιότοπους πέρα από την Πάρνηθα, το WWF Ελλάς υποστηρίζει ότι είναι απαραίτητη, μεταξύ άλλων, η βελτίωση και εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας που αφορά κυρίως στη θήρα αλλά και στην εμπορία, τη διακίνηση, τη διατήρηση σε αιχμαλωσία και την απελευθέρωση των ζώων. Εξαιρετικά σημαντική κρίνεται και η δημιουργία ενός κέντρου περίθαλψης των ζώων. Επίσης, η οργανωμένη δημιουργία τεχνητών υποπληθυσμών στη βάση κατάλληλης προετοιμασίας θα μπορούσε να αποτελέσει ένα επιπλέον μέτρο. Απαιτείται, τέλος, η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και ιδιαίτερα των κατοίκων, των κυνηγών και επισκεπτών περιοχών όπου θα μπορούσαν να δημιουργηθούν νέοι υποπληθυσμοί.
ΠΗΓΗ (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Έγκλημα χωρίς τιμωρία η εκτέλεση των ελαφιών στη Ρόδο

Η υπόθεση του θανάσιμου τραυματισμού του αρσενικού ελαφιού στο νησί της Ρόδου πριν από μερικές μέρες, την οποία αποκάλυψε η «Ροδιακή» έχει προκαλέσει, οργή και προβληματισμό στην τοπική μας κοινωνία.

Για το γεγονός ότι για μια ακόμα φορά, υπηρεσίες και φορείς που θα έπρεπε να είχαν κινητοποιηθεί από μόνοι τους για να ευαισθητοποιηθεί αφενός η κοινή γνώμη και αφετέρου να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των παράνομων λαθροθήρων,  δεν έδωσαν την δέουσα σημασία.

Η υπόθεση του τραυματισμού του μικρού αρσενικού ελαφιού, που παρά τις ενέργειες που έγιναν εκ των υστέρων από την Θηροφυλακή, τον Κυνηγετικό Σύλλογο, το Δασαρχείο και την αρμόδια κτηνίατρο που βοήθησε εθελοντικά, δεν κατάφερε τελικά να κρατηθεί στη ζωή, προκαλεί εκ των πραγμάτων πολλαπλά ερωτηματικά.

Γράφει ο Μιχάλης Μαστής
ΡΟΔΙΑΚΗ

Ερωτηματικά και απορίες για τις οποίες μάλιστα δεν αποκλείεται να υπάρξει και εισαγγελική έρευνα μέσα στις επόμενες μέρες, προκύπτουν για μια σειρά διαδοχικά γεγονότα αναφορικά με την υπόθεση αυτή.

Για το πώς δηλαδή οι αδίστακτοι αυτοί λαθροθήρες που πάτησαν την σκανδάλη, μπόρεσαν να κινηθούν με τέτοια ευκολία, ανοίγοντας πυρ με κυνηγετικά όπλα στην περιοχή της Νότιας Ρόδου που βρέθηκε τραυματισμένο το ελαφάκι.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των στελεχών του δασαρχείου της περιοχής μας, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο αδίστακτος λαθροθήρας, όπλισε το κυνηγετικό όπλο με 9βολα και σημάδεψε πατώντας τη σκανδάλη για να σκοτώσει το ελαφάκι.

Η έρευνα της «Ροδιακής» που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, φανερώνει πάντως ότι οι σφαίρες με τις οποίες πυροβολήθηκε το ελάφι και εξαιτίας αυτού υπέκυψε λίγες μέρες αργότερα ήταν τέτοιες που χρησιμοποιούνται για το κυνήγι μεγάλων και άγριων ζώων.

Όπως σε όλη την επικράτεια, έτσι και στο νησί της Ρόδου επιτρέπεται νόμιμα η πώληση αυτού του τύπου κυνηγετικών φυσιγγίων. Άραγε, στο νησί μας τι είδους μεγάλα θηράματα υπάρχουν και γιατί θα πρέπει να πωλούνται;

Έγιναν έρευνες στα καταστήματα που πωλούν τέτοια φυσίγγια για να συγκεντρωθούν πληροφορίες,  που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη σύλληψη του δράστη ή των δραστών;

Πάρθηκαν δείγματα από τα φυσίγγια που είχε στο σώμα του το άτυχο ζώο για να ταυτοποιηθούν με εξειδικευμένη μέθοδο από τι είδους όπλο θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί;

Όλα αυτά τα ερωτήματα, προβληματίζουν έντονα την τοπική μας κοινωνία η οποία με εξαιρετική οργή παρακολουθεί τέτοιου είδους περιστατικά να συμβαίνουν κι οι αδίστακτοι λαθροθήρες να μην εντοπίζονται.

Το έγκλημα είναι τετελεσμένο και αποτρόπαιο. Η τιμωρία; Θα επιβληθεί άραγε σε αυτούς που το διέπραξαν;

Πηγή  Η ΡΟΔΙΑΚΗ 

Ενα σπάνιο κάτασπρο ελάφι στην Ξάνθη!

Πλατώνι, σπάνιο ελάφι στη Ξάνθη

Διπλά σπάνιο είναι το ελάφι που συνάντησαν κάτοικοι στα περίχωρα της Ξάνθης, καθώς πρόκειται για το αρχαίο σύμβολο της… Ρόδου, το “πλατώνι”, και δεύτερον είναι λευκό, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για όλα είδη του ζωικού βασιλείου.
Το μικρό ελάφι Dama Dama, που φαίνεται να έχει αλμπινισμό, βρέθηκε να περιπλανιέται στην περιοχή του Ευμοίρου, έξω από την Ξάνθη, όπως αναφέρει το τοπικό thrakitoday.

Μετά από αρκετές ώρες, εντοπίστηκε ο ιδιοκτήτης του, αρκετά χιλιόμετρα μακριά, χωρίς να έχει γίνει γνωστό πώς και από πού το απέκτησε.

Μοναδικό στο είδος του

Η Ρόδος είναι το τελευταίο νησί της Μεσογείου που διατηρεί αρχαίο πληθυσμό πλατωνιού, όπως αναφέρουν σχετικά δημοσιεύματα από το Δασαρχείο.

Ο πληθυσμός πλατωνιού της Ρόδου έχει ουσιαστικές διαφορές και από αυτόν της Μικράς Ασίας, με τον οποίο είναι φαινοτυπικά όμοιος. Μάλιστα, συγκριτικές αναλύσεις mtDNA, που έγιναν σε διάφορους πληθυσμούς πλατωνιού απεικονίζουν ξεκάθαρα τη διαφοροποίηση του πληθυσμού της Ρόδου, από τους άλλους Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς.

Πηγή: http://www.zoomblog.org/